De Stichting Zeldzame Huisdierrassen wil zeldzame huisdierrassen voor het nageslacht bewaren. Daar zijn enkele goede redenen voor.
Ze hebben op termijn mogelijk praktische betekenis voor de huidige, ver gespecialiseerde veeteelt. Ze vormen namelijk een reservoir van erfelijke eigenschappen die van nut kunnen zijn als door veranderde vragen vanuit de landbouw of de maatschappij de ver doorgefokte huidige rassen aan deze eisen niet meer kunnen voldoen. Denk bijvoorbeeld aan aparte rassen op biologische bedrijven. Daarnaast zijn ze praktisch van belang omdat ze vaak weinig eisen stellen aan hun omgeving en daardoor geschikt zijn voor gebruik bij het beheer (begrazing) van natuurterreinen.
Oude rassen zijn het resultaat van fokkerskunst uit het verleden en hebben een aparte cultuurhistorische waarde. Zij vormen een bron van biologische verscheidenheid en laten zien welke variatie aan rassen onze voorouders met gerichte selectie en fokkerij hebben bereikt.
Ze hebben een recreatieve waarde want ze vertonen een rijke variatie aan vormen en kleuren. Ze zijn daardoor bij uitstek geschikt om in te zetten in landschappen, parken, recreatiegebieden en op kinderboerderijen.
En ze hebben wetenschappelijke waarde. In combinatie met archeologische vondsten geven ze inzicht in landbouwmethoden uit vroeger tijden.
Eén van de eerste acties van de stichting, na haar oprichting, was het inventariseren van het aantal zeldzame huisdieren in Nederland. In 1978 publiceerde Van Helden en Minkema het rapport "Inventarisatie van Zeldzame Huisdierrassen in Nederland".
Hoe met het aantal dieren per ras in 2008 gesteld is kunt u hier lezen.
Zeldzame huisdierrassen: het behouden waard!
